Dens situlae excavatoris est una ex partibus excavatoris praecipue laesis. Similis denti humano, constat ex dente et adaptatoribus, qui clavo et retinaculo coniunguntur. Ob detritionem situlae, dens est pars irrita, dummodo dens substituatur.

1. Structura et functio dentium situlae
Secundum basin dentis situlae. Generaliter duo genera dentium situlae excavatorum sunt, qui sunt directe positi et transverse positi. Installatio verticalis significat axem clavum verticaliter cum facie anteriori dentis situlae fodiendae positum esse; typus installationis horizontalis refert ad installationem parallelam axis clavum et faciei anterioris dentis situlae fodiendae.
(Installatio verticalis/horizontalis)

Modus installationis verticalis: commodum est disiungere et directe desuper instituere cum amplo spatio operationis. Dum effoditur, clavus dentatus directe institutus pressioni extrusionis materiae effossae subicietur. Si vis effodiendi magna est, vis premendi fontis ascendentis requisitis satisfacere non potest, quod facile ad casum clavus dentati ducet.

Quapropter, modus institutionis verticalis plerumque in excavatoribus cum minoribus excavatoribus et minoris tonnae adhibetur.

Modus figendi horizontalis: non commodum est disiungere, spatium operationis lateralis parvum est, vis difficilior; cum dens singularis situlae disiungitur, disiungendus est ut instrumentis specialibus virgae longae utantur. In effossione, pars anterior clavi dentatae transversalis pressioni extrusionis materiae effossae non subiecta erit, et vim effossionis sustinere potest, sed elasticum tumescentem, vi laterali reciproca utens, facile deteri potest, deficiens, clavum dentis cadentem efficit.

Ita installatio horizontalis plerumque in vi excavationis plus quam viginti tonnarum in excavatore adhibetur.

Secundum usum dentium situlae excavatoris classificatio environmentalis. Dentes situlae excavatoris dividi possunt in dentes saxosos (ad ferrum, lapides, etc.), dentes terrae (ad terram, arenam, etc. fodiendas), dentes conicos (ad carbonaria). Sed forma dentium situlae excavatorum diversarum marcarum etiam suas proprietates habet.

(Dens saxosus/dens terrestris/dens conicus)

Cur excavatores dentes situlae instituunt? Cum tot dentibus situlae, etiam videre possumus:

1. Totam situlam protege. Dentes situlae partes detritionis sunt, quia situla, dum deteritur, cum dentibus situlae coniuncta, situlam quodammodo protegit.

2. Operationem elaboratiorem redde. Pro operationibus delicatis, sine dentibus situlae fieri non potest.

3. Facile foditur et pala effoditur. Dentes situlae conici sunt, dentes situlae et dentes inter se vacui sunt, ita ut vis totius situlae, superficies agendi parva sit, pressio augeatur, opus lenius fiat.

4. Totam machinam post res duras effodiendas protegere potest.

2. Emptio dentium situlae.
Generaliter, differentiae inter dentes situlae fusos et fusos exstant. Generaliter, dentes situlae fusi magis detritioni resistunt et maiorem duritiam habent. Vita utilis dentium situlae fusorum fere bis maior est quam dentium situlae fusorum, et pretium fere sesquialter maius est quam dentium situlae fusorum.
Dentes situlae fusi: fusio metalli liquidi in cavitatem fusam formae partis congruentem, deinde refrigeratio et solidificatio metalli liquidi ad partes vel laminam obtinendam, fusionem appellatur. Proprietates mechanicae, resistentia attritionis et diuturnitas usus partium fusarum inferiores sunt quam partium fusarum.
Dentes situlae cudendi: machinae cudendi pressionem in specialem materiam metallicam exercent, quae alta temperatura extruditur ut materia crystallina in cudendo refinetur, deformationem plasticam efficiendo, ita ut proprietates mechanicae certae obtineantur. Post cudendum, structura metalli emendari potest, quod efficit ut dens situlae cudendi bonas proprietates mechanicas, maiorem resistentiam attritionis et longiorem vitam utilem habeat.
Scilicet, cum dentes situlae emimus, etiam videre debemus qualis exemplar dentium situlae excavator in quolibet ambitu laboris adhibeatur.
Effossiones generales, arena laxa, et cetera, ad dentes situlae planos utendos. Deinde, dentes situlae generis RC ad fodendas saxa dura ingentia, et generis TL plerumque ad fodendas magnas fistulas carbonis adhibentur.
Praeterea, in ipsa operatione, plerique communes dentes situlae RC probant. Editor minor suggerit dentes situlae typi RC plerumque non adhibendos esse, sed dentes situlae plani melius adhibendos esse, quia postquam dentes situlae RC diu detriti sunt, resistentia effodiendi augetur et vis perditur, dum dentes situlae plani semper superficiem acutam in processu detritionis servant, ut resistentia effodiendi minuatur et oleum combustibile conservetur.

3. Dentes situlae conservantur et prorogatur vita utilis propositionis.

1. In usu dentium situlae excavatoris, dentes situlae extremi 30% celeriores sunt quam partes interiores detritissimae. Post aliquod tempus, dentes situlae interiores et exteriores permutari possunt.
2. Dum operatur, rector excavatoris sub dentibus situlae fodit perpendicularis ad faciem laboris esse debet, ne dentes situlae propter nimiam inclinationis angulum frangantur.
3. Noli bracchium excavatoris huc illuc oscillare si magna resistentia adsit, nam facile dentes situlae et basin dentis frangi potest propter nimium vim in lateribus sinistro et dextro, neglectis rationibus de consilio vis in lateribus sinistro et dextro.
4. Cum basis dentis 10% post commendationem basis dentis substituendae deteritur, basis dentis nimis magna deteritur et dentes situlae magnum hiatum habent, ita ut coordinatio inter dentes situlae et basim dentis et punctum vis mutatur, dentes situlae propter mutationem puncti vis et franguntur.